กฎสัชฌายะ ข้อ 14
ในพระไตรปิฎกจะออกเสียงว่า [ตะ-ณหา] สังเกตเครื่องหมายกำกับเสียงที่เขียนเหนือพยัญชนะ-ต เรียกว่า ไม้-อั (อะ) (ดู สัททะอักขะระวิจินตน์) แต่เนื่องจากเครื่องหมายนี้มีรูปพ้องกับเครื่องหมายไม้หันอากาศในภาษาไทยปัจจุบัน คนทั่วไปจึงเข้าใจว่าเป็นเครื่องหมายแสดง เสียงสะกด แล้วลากเป็นเสียงกล้า จึงออกเสียงกล้ำเป็น เสียงสะกด หรือบ้างก็ออกเสียงกล้ำ แล้วลากเป็นพยัญชนะต้นของพยางค์ถัดไป ซึ่งไม่ตรงกับไวยากรณ์ปาฬิ
กฎไวยากรณ์กัจจายะนะ-ปาฬิ ข้อที่ 602 ทุ-ม๎หิ ครุ [ดุ-มหิ คะรุ] ระบุว่า อักขะระสองตัวที่ตามหลังสระตัวหน้าที่เป็นเสียงสั้น ต้องออกเสียงเป็นเสียงคะรุ อักขะระสองตัวหมายถึง อักขะระเสียงกล้ำî เมื่อตามหลังสระเสียงสั้น ได้แก่ สระ-อะ, สระ-อิ, สระ-อุ ให้ออกเสียงสระที่กล่าวมานั้นให้นานขึ้น เป็นเสียงคะรุ เป็นการออกเสียงกล้ำให้ชัดเจน เพื่อป้องกันการเกิด อักขรวิบัติ
เพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว โครงการพระไตรปิฎกสากลจึงพิมพ์เครื่องหมาย ไม้-อั (อะ) เลื่อนมาข้างหน้า (การเรียงพิมพ์ช่องไฟที่ห่างระหว่างคู่อักขะระ หรือ kerning ลิขสิทธ์โค้ดคอมพิวเตอร์ เลขที่ 308769) ให้ต่างจากการพิมพ์ ไม้หันอากาศในปัจจุบัน และเพิ่มเครื่องหมายแยกพยางค์ ( - ) และถอดเสียงเป็นเป็นสัททะอักขะระ โดยเน้นการพิมพ์สระสั้นสีเข้มทึบเป็นเสียงคะรุ
สังเกต โน้ตเสียงตัวเล็ก ที่เป็นสัททสัญลักษณ์สากล มีมาตราความเร็วสูง แสดงเสียงกล้ำ ณ๎ห ซึ่งเป็น เสียงอักขะระสองตัวที่ออกเสียงกล้ำกันโดยไม่มีสระคั่น
รายละเอียดกฎสัชฌายะ.pdf by Dhamma Society on Scribd