กฎสัชฌายะ ข้อ 12
วินัยปิฎก จุล์ลวัค์ค บัญญัติห้ามภิกขุทั้งหลายมิให้สวดธัมมะท่วงทำนองยาว เป็นเสียงเพลงขับ (อายตเกน คีตัส์สเรน) เสียงปาฬิเป็นเสียงในตระกูลภาษาอินโดยูโรเปียน อันเป็นภาษาที่ไม่มีเสียงวรรณยุกต์สูงต่ำ หรือ เป็นเสียงสามัญ ดังนั้นเมื่อเขียนเสียงปาฬิด้วยอักขะระต่างๆ จึงทำให้อาจติดเสียงวรรณยุกต์ตามภาษาท้องถิ่นนั้นมาด้วย เช่น (ส) ในภาษาไทยเป็นพยัญชนะเสียงสูง เมื่อประกอบกับนิคคะหิต จะเป็นวรรณยุกต์ เสียงจัตวา เช่น (สํ) สัง ซึ่งแท้จริงแล้วต้องออกเสียงว่า [ซัง] คือเสียงสามัญที่ไม่มีวรรณยุกต์ หรือ ประกอบสระ-โอ เช่น (โส) แต่ปาฬิเป็นเสียงในตระกูลภาษาอินโดยูโรเปียน ซึ่งเป็นภาษาที่ไม่มีเสียงวรรณยุกต์ เช่น อักขะระโรมัน ว่า so (โซ) ในปาฬิบทว่า itipi so (อิติปิ โซ) หรือ สัททะอักขะระโรมัน ว่า [it̪ipi s̪oː] ชาวตะวันตกจะไม่ออกเสียงวรรณยุกต์ ในกรณีนี้ถ้าไม่คำนึงถึงรูปศัพท์พยัญชนะเดิม อาจจะเขียนโดยใช้อักขะระ เช่น ซ (โซ) ในการเขียนเสียงเพราะเป็นเสียงสามัญแทน ส
เพื่อแก้ปัญหาดังกล่าว โครงการพระไตรปิฎกสากลจึงได้สร้างสรรค์โน้ตเสียงปาฬิ 4 ชุด และบันทึกเสียงจากโน้ตเสียงปาฬิในพระไตรปิฎก 40 เล่ม มีอักขะระปาฬิ 20,304,367 อักขะระ เป็นพยางค์ปาฬิ 9,442,422 พยางค์ คำปาฬิ 154,677 คำ มีพยางค์ที่สำคัญ 2,284 พยางค์ มีความจุเสียง 1.6 เทระไบต์ ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นคลังข้อมูลเสียงปาฬิจากพระไตรปิฎกสัชฌายะ
รายละเอียดกฎสัชฌายะ.pdf by Dhamma Society on Scribd