กฎสัชฌายะ ข้อ 8
หลักการออกเสียงที่ต้องเขียนติดกัน อัฏฐกถา ยกตัวอย่าง ตุณ์หัส์ส ตุณ์หิส์ส เป็นหลักการข้อที่ 9 ของพยัญชนะกุสะละ ชื่อว่า สัมพันธะ (ดูพระวินัยปิฎก ปริวารวัคค์ ข้อ 455 เรื่อง พยัญชะนะกุสะละ)
ในอดีตพระไตรปิฎกใบลาน เช่น อักษรขอม มีเนื้อที่จำกัดจึงจำเป็นต้องเขียนคำติดกัน ทำให้ไม่สามารถมุ่งเน้นการเขียนเว้นวรรคตามไวยากรณ์ได้ ต่อมาเมื่อมีการพิมพ์พระไตรปิฎกด้วยอักขรวิธีสยาม-ปาฬิ จึงสามารถเว้นวรรคคำได้ชัดเจนเรียงพิมพ์ในหนังสือ ซึ่งเมื่อศึกษาอย่างละเอียดจะพบว่าเป็นไปตามกฎไวยากรณ์กัจจายะนะ-ปาฬิ
สังเกต สระเสียงสั้น พิมพ์สีเบาโปร่ง สระเสียงยาว พิมพ์สีเข้มทึบ ส่วนโน้ตเสียงสั้นแสดงด้วยโน้ตหัวดำ แทนค่าความยาว 1 จังหวะ โน้ตเสียงยาวแสดงด้วยโน้ตหัวขาว แทนค่าความยาว 2 จังหวะ
รายละเอียดกฎสัชฌายะ.pdf by Dhamma Society on Scribd