กฎสัชฌายะ ข้อ 2

ปาฬิเป็นเสียงในพระไตรปิฎก มีลักษณะพิเศษของการออกเสียงที่เรียกว่า เสียงไม่พ่นลม และ เสียงพ่นลม (ดูพระวินัยปิฎก ปริวารวัคค์ ข้อ 455 เรื่อง พยัญชะนะกุสะละ) การออกเสียงไม่พ่นลมเป็นเสียงพ่นลม ทำให้เสียงพระพุทธพจน์ผิดเพี้ยนไป ความหมายย่อมผิดเพี้ยนไปด้วย พระวินัยปิฎกระบุว่าภิกขุที่ออกเสียงไม่ถูกต้องมีความผิดที่ต้องอาบัติ และสังฆกัมม์ย่อมเป็นโมฆะ

ธ d^h และ  ภ b^h  เป็นเสียงพ่นลม แต่มักอ่านผิดฐานไม่ตรงกับเสียงไวยากรณ์ 

ดูสรุปเสียงพ่นลมอื่นๆ เช่น 

ข k^h, ฆ g^h, ฉ c^h, ฌ j^h, ฐ ṭ^h, ฒ ḍ^h, ถ t^h, ผ p^h   

เพื่อป้องกันการออกเสียงพ่นลมมิให้ผิดพลาด โครงการพระไตรปิฎกสากลจึงได้สร้างสรรค์วิธีถอดเสียงปาฬิ โดยเขียนเป็น สัททะอักขะระ-ปาฬิ (Pāḷi Phonetic Alphabet) และโน้ตเสียงปาฬิ (Pāḷi Notation) ที่มุ่งเน้นการออกเสียงไม่พ่นลม และการออกเสียงพ่นลมโดยเฉพาะ เช่น ในอักขะระโรมัน พิมพ์ยกอักขะระ h แสดงเสียง Aspirated เพราะไม่มีรูปเขียนเสียงครบเหมือนพยัญชนะในภาษาไทย ส่วนโน้ตปาฬิออกแบบโน้ตให้มีหางพุ่งไปทางขวา  สำหรับเสียงพ่นลม  และออกแบบโน้ตไม่มีหางพุ่ง สำหรับเสียงไม่พ่นลม  เป็นต้น

ดู กฎสัชฌายะ 14 ข้อ

รายละเอียดกฎสัชฌายะ.pdf by Dhamma Society on Scribd