กฎสัชฌายะ ข้อ 1
ปาฬิเป็นเสียงในพระไตรปิฎก ซึ่งมีลักษณะพิเศษของการออกเสียงที่เรียกว่าเสียงไม่พ่นลม และเสียงพ่นลม (ดูพระวินัยปิฎก ปริวารวัคค์ ข้อ 455 เรื่อง พยัญชะนะกุสะละ) การออกเสียงไม่พ่นลมเป็นเสียงพ่นลม ทำให้เสียงพระพุทธพจน์ผิดเพี้ยนไป ความหมายย่อมผิดเพี้ยนไปด้วย พระวินัยปิฎกระบุว่าภิกขุที่ออกเสียงไม่ถูกต้องมีความผิดที่ต้องอาบัติ และสังฆกัมม์ย่อมเป็นโมฆะ
เพื่อป้องกันออกเสียงไม่พ่นลมมิให้ผิดพลาด โครงการพระไตรปิฎกสากลจึงได้สร้างสรรค์วิธีถอดเสียงปาฬิ โดยเขียนเป็น สัททะอักขะระ-ปาฬิ (Pāḷi Phonetic Alphabet) เช่น [ด] แทน ท และ [บ] แทน พ ในภาษาไทย และโน้ตเสียงปาฬิ (Pāḷi Notation) ที่มุ่งเน้นการออกเสียงไม่พ่นลม และการออกเสียงพ่นลมโดยเฉพาะ เช่น ออกแบบโน้ตไม่มีหาง สำหรับเสียงไม่พ่นลม และออกแบบโน้ตมีหาง สำหรับเสียงพ่นลม (ดูโน้ตเสียงพ่นลมในกฎสัชฌายะที่ 2)
โครงการพระไตรปิฎกสากลได้ออกแบบ สัททะอักขะระไทย-ปาฬิ ที่มีลักษณะพิเศษ 2 ตัว เพื่อแสดงเสียง ไม่พ่นลม และเป็นเสียงก้อง ได้แก่ ค เนื่องจากรูป ก เป็นพยัญชนะเสียงไม่พ่นลม และเพิ่มสัญลักษณ์พินทุโปร่ง เพื่อแสดงเสียงก้อง เทียบกับสัญลักษณ์ g ในอักขะระโรมัน ส่วนรูป ช ก็เช่นเดียวกันเนื่องจากรูป จ เป็นพยัญชนะเสียงไม่พ่นลม และเพิ่มสัญลักษณ์พินทุโปร่งเพื่อแสดงเสียงก้อง เทียบกับสัญลักษณ์ j ในอักขะระโรมัน
รายละเอียดกฎสัชฌายะ.pdf by Dhamma Society on Scribd